almost two years had passed..ok pa pala itong site na ito. akala ko, close na..

yung nagdaang two years, sobrang daming nangyari sa buhay ko...it changed my life forever..and my views about life.

i changed job..from construction firm to design firm..im doing good right now, im happy with my new job..more challenging and with greater responsibilties.

i lost my brother in a tragic accident early this year..its the most painful thing i've ever felt in my entire life..i clearly remember that day..in the morning of january 17..i was still able to talk and text him..by 3 pm i got the news that he had an accident and he's incoma, before i reached the hospital in batangas...he's gone...i love him dearly, i owe to him a part of what i've reached now..he made sacrifices for me..and until now, im still in the process of moving on..i still cry for his loss...i still felt pain..sometimes, still in denial..whenever i get off the bus, i still hope that he's there, waiting to fetch me up..

my friends are far now..sign na siguro talaga ito ng nagmamature..iba iba ng yung priorities sa buhay..yung iba, may family na..yung iba nagmigrate na...ilang na lang kaming naiiwan dito...

next time na lang ulet..baka mas mahaba na maisulat ko..

 "si mama talaga, imi-istyle." sabi ni kurt, ang batang palagi naming nakakasabay ni baron sa pagsimba sa don bosco church tuwing 8:30 ng umaga. hindi ko naintindihan kung bakit ganun ang tinuran ng bata, at kung anong style ang sinasabi niya, hindi pa kase tapos ang mass kaya di ko nabigyan ng matamang pansin.

paano nga ba namin nakilala ang batang iyon?

nagsimula kaming regular na magsimba sa don bosco noong unang linggo ng abril, at mula nuon, hindi kami pumapalya sa sunday mass.

nang linggong iyon, napansin namin na palaging nakatingin sa amin ang batang iyon na nasa gawing kanan ng aming upuan. nagmamasid. sa tuwing napapagawi ang aking paningin sa kinauupuan nilang mag-ina, nakikita ko na nakatingin siya, tapos kakausapin ang kanyang ina. sinabi ko iyon kay baron, napapansin din pala nya. ngumiti ako sa bata at ganun din sa baron.  pagkatapos ng misa, napansin ko na  kumaway siya at namaalam. hindi na namin nalaman ang kanyang pangalan dahil umalis na silang mag-ina bago matapos ang last song ng mass.

sumunod na linggo, linggo ng palaspas, malapit ng sumapit ang ika-walo't kalahati ng umaga, wala pa silang mag-ina, naisip ko na baka hindi sila magsisimba ng ganung oras. pero makalipas ang ilang sandali, napansin ko na nakaupo na sila sa bandang likuran, nakangiti siya, ipinakikita ang maliit na laruan na dala nya. nagkaroon ako ng pagkakataon na makausap siya, at duon ko nalaman ang pangalan nya, si kurt, apat na taong gulang. hanggang duon lang ang aming naging usapan, magsisimula na ang misa. gaya ng dati, pagkatapos ng misa, kumaway ulit siya para magpa-alam.

linggo ng pagkabuhay, katabi na naman namin siya, parang naging magaan na ang loob sa amin ni kurt, habang nagmimisa, hindi na nya napigilan ng kunin ang aking pansin, kinalabit nya ako at itinuro yung rebulto ng risen christ, may itinatanong siya, muli, hindi ko naintindihan, mahina kase ang pagkakasabi nya, marahil ay iniisip nya na hindi siya dapat mag-ingay sapagkat nasa gitna kami ng misa. muli sa kanilang pag-aalis, kumaway siya, pagkatapos ay lumakad patungo kay father para magmano.

sumunod na mga linggo, kasabay pa rin namin siya sa pagsimba. nakakatuwang bata, refine ang kilos nya sa loob ng simbahan, di tulad ng ibang bata na kung ano anong ginagawa. may hawak siyang misallete, at kagaya ng kanyang mama, sinusundan nya ang pagbabasa ng commentator. minsan, nagtatanong ako sa aking sarili "marunong na kaya siyang magbasa ng english sa gulang na apat na taon?" 

naisipan namin ni baron na bigyan siya ng munting laruan.  noong linggo, kagaya ng nakagawian, kasabay na naman namin sila magsimba, nakaupo sila sa unahan namin.  bago magsimula ang misa, kinakausap nya ulit kami sa napakahinang tinig, habang nagmimisa, panaka naka'y sumusulyap siya sa aming dako. sa tuwing susulyap siya, sinasabihan ko siya na sa pamamagitan na pagsenyas na tumahimik at makinig sa sinasabi na pari. sa bawat pagsulyap niya, nakikita namin na ginagaya niya ang aming ginagawa kagaya ng  noong consecration na ng alak at tinapay, nakagawian na namin na nakalagay sa dibdib ang dalawang, kamay, pag-angat ko ng aking paningin, nakita ko si kurt na nakalagay din ang kamay sa dibdib at nakayuko, bagay na di niya ginagawa noong mga nakaraang linggo. nakakatuwang isipin na kinukuha niyang halimbawa ang aming ginagawa.

pagkatapos ng communion, iminungkahi ni baron na ibigay na namin ang munting laruan, nagtuturuan pa kami kung sino ang nagbibigay. sa muling paglingon ni kurt, iniabot ko iyon sa kanya. nagpasalamat ang siya at pagkatapos ay ipinakita sa kanyang ina. tulad ng mga nakaraan linggo, kumaway siya at nagpa-alam, pagkatapos ay lumakad patungo kay father para magmano.

pagkatapos ng misa, bumili kami ng pandesal sa don bosco na ang gumagawa ay ang mga kabataang kinukupkop nila para ibigay sa ilang pulubi na madadaanan sa kalsada. double purpose, nakatulong na sa livelihood project ng don bosco, nakapagbigay pa ng kaunting pagkain sa kapos nating kababayan. una naming nadaanan ang mag-inang pulubi at ang ikalawa ay inilalaan namin sa isang mamang nakita ko noong papunta pa lamang ako sa simbahan, subalit sa aming pagdaan ay wala na siya. napagkasunduan namin na kumain ng agahan sa isang malapit na fastfood chain ngunit puno na iyon, kaya umalis na kami upang humanap ng iba. pagpasok namin sa kfc, nakita namin doon ang batang si kurt, kasama ang kanyang mama at lola.  lumapit siya sa amin, dala ang munting laruan na bigay namin. nagkaroon ako ng pagkakataon na kausapin siya.

"saan ka nakatira?"

"sa bahay ng mama ko" ang sagot nya.

natawa kami ni baron, ganun din ang kanyang ina.   kung matanda ang sumagot ng ganun, napakapilosopo, pero dahil isang bata ang nagsabi, masasalamin duon ang pagka-inosente ng kanyang pag-iisip. natural, sa bahay ng mama siya nakatira, tama naman di ba? nagkaroon din kami ng pagkakataon na makausap ng saglit ang kanyang mama.

maya maya pa, umalis na rin sila, kagaya ng maraming beses naming pagkikita, ngumiti, kumaway at nagpaalam si kurt.

hanggang sa muling na pagkikita.